Byron Μπαλλαντα για εναν Δαιμονα

 

%ce%bc%cf%80%ce%ac%cf%85%cf%81%ce%bf%ce%bd-%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82%ce%b4%ce%b1%ce%b9%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%85

Ο Νικος Κουνδουρος, είναι μια εντελώς ιδιότυπη περίπτωση του ελληνικού κινηματογράφου. Με εντονότατη την εμμονή στο εικαστικό στοιχείο, κάνει σινεμά από το 1954 (Μαγικη πολη) δημιουργωντας μια τέχνη εντελώς αυτοφυή, χωρίς αναφορές, ex nihilo. (Οι πρωτογενείς δημιουργοί είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο είδος, στην εποχή του μοντερνισμού και του μεταμοντερνισμου). Οι ταινίες του δεν κατατασσονται σε ειδη, ειναι ολες «μαθηματα» μιας σχολης με εναν καθηγητη και εναν σπουδαστη: τον ιδιο τον Κουνδουρο.

Στην περιπτωση του Byron Μπαλλαντα για εναν Δαιμονα (1992), ο Κουνδουρος μας δινει το prequel μιας ατυπης ιστορικης τριλογιας, η οποια περιλαμβανει το Μπορντελο(1985) και το 1922 (1978). Σε καμια περιπτωση, ομως, δεν προκειται για ταινιες «εποχης». Ειδικα, ο Byron, στον οποιο μαλιστα φαινεται οτι ειχε στη διαθεση του ενα διολου ευκαταφρονητο μπατζετ, δεν φτανει απλως μεχρι την (τελεια, ομως) εικαστικη αναπαρασταση της εποχης.

Παντως, το εικαστικο μερος της ταινιας ειναι συναρπαστικο. Η δραση της ταινιας τοποθετειται στο Μεσολογγι του 1824, του οποιου εχει γινει μια εξαιρετικα κινηματογραφικη απεικονιση, μεσα σε τοπια καταχνιας και ομιχλης. Η ταινια γυριστηκε στη Ρωσια, ωστοσο, τιποτα δεν μπορει να πεισει εναν Ελληνα θεατη, οτι οι χωροι αυτοι ειναι εκτος Ελλαδας. Ολη η ταινια εχει φωτογραφια συννεφιας (Νικος Καβουκιδης), κατι το οποιο κανει και τον ιδιο τον ηρωα να απορει, καθως εχει διαβασει τοσα και τοσα για την ηλιολουστη χωρα μας. Τα χρονια της Επαναστασης, ομως, ειναι πολιτικως ομιχλωδη και ως αισθητικη επιλογη η ομιχλη ειναι η πλεον ενδεδειγμενη. Η ταινια εχει πανεμορφη φωτογραφια, ανταξια ξενων υπερπαραγωγων. Αριστουργηματικα, επισης ειναι και τα κοστουμια (Διονυσης Φωτοπουλος), καθως αποφευγουν πολυ ευστοχα να ενταξουν την ταινια στην κατηγορια «ταινια φουστανελας», εχοντας ομως τοση αυθεντικοτητα που θα μπορουσε να πει κανεις οτι ειναι κλεμμενα απο ιστορικο μουσειο.

Η μεγαλη δυναμη της ταινιας, ομως, περα απο την τεχνικη και εικαστικη της αρτιοτητα, ειναι ο χειρισμος του θεματος της, η κινηματογραφικη διαπραγματευση της υποθεσης Byron. Ο Κουνδουρος, πισω απο την πολυτελεια μιας υπερπαραγωγης, στηνει μια καθαρα υπαρξιακη ταινια. Σε ολο το εργο, το κυριο ερωτημα του ηρωα ειναι το «ποιος ειμαι;». Σε ολη την ταινια αποπειραται να δωσει απαντησεις. «Ειμαι αγγλος, ειμαι ελληνας, ειμαι μαχητης, ειμαι στρατηγος των ελληνων χωρις στρατο». Συχνα αυτοαναιρειται. Κεντρικο ρολο σε αυτο το υπαρξιακο ταξιδι του Βυρωνα παιζει το φαντασμα της αδελφης και ερωμενης του, Αυγουστας. Φερνοντας μαζι της την κολασμενη ηδυπαθεια και την αυρα της πατριδας Αγγλιας, η Αυγουστα ειναι στην ουσια ενα alter ego του ιδιου του Byron. Ειναι ενας δαιμονας που διαρκως του προτεινει να αλλαξουν ρολους. Ειναι ο διαβολος που δειχνει στο Χριστο ολο τον κοσμο και του τον προσφερει, αν πεσει στα ποδια του και τον προσκυνησει. Κι ο Χριστος-Byron πεφτει και προσκυναει το διαβολο-Αυγουστα. Γινεται ενα πασχων σωμα, και μια ψυχη για την οποια «το μισος ειναι η ηδονη που διαρκει περισσοτερο». Λιγο περισσοτερο απο την ηδονη του πονου.

Προκειται για τη σημαντικοτερη ταινια του Νικου Κουνδουρου και για μια απο τις κορυφαιες του ελληνικου κινηματογραφου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s